sobota, 24 maja 2014

Spotkanie po latach... Harry Styles imagin cz. 2

*oczami Hazzy*

Zawsze była taka wesoła. Nigdy nie pozwalała, żebym był smutny. Wytrzymywała moje humory, pomagała nawet kiedy tego nie chciałem, a teraz stała tam, zbyt daleko bym mógł się przywitać. Pomachałem tylko jak ostatni idiota. Obok niej stała młodsza dziewczyna, ale bardzo podobna do starszej. To pewnie była jej siostra. Wyrosła na całkiem uroczą dziewczynę...ale wróć! [T.i.] była najpiękniejszym cudem chodzącym po tym świecie. Zażenowany swoją niemocą zszedłem ze sceny. Zapamiętałem jej błyszczące oczy i wydatne usta podkreślone mocną, czerwona szminka, która świetnie kontrastowała z jej śnieżnobiałymi zębami. Nabrała także bardziej kobiecych kształtów. Jej widok podziałał na mnie inaczej niż kiedyś. Ze względu na dosyć obcisłe spodnie, poszedłem zmienić je na dresy. Ulga.

Jak miałem z nią porozmawiać? Nie mogłem przecież wejść w tłum, znaleźć ją i zaprosić do środka. Zostałbym chyba zjedzony przez fanki. To kolejna sytuacja, w której żałuję swojej sławy. Dlatego musimy się spotkać,przy niej znów będę mógł być sobą.
*swoimi oczami*
Razem z siostrą czekałyśmy na meet&greet. Okazało się, że byłyśmy ostatnie w kolejce do zrobienia zdjęć i takie tam. Nie przeszkadzało mi to szczególnie, mogłam z daleka obserwować Hazze i przemyśleć co chce mu powiedzieć. Wkrótce przyszła nasza kolej. Ostatni fani odeszli, a ja i młoda zostaliśmy sam na sam z zespołem. Moje serce biło jak oszalałe i nie mogłam się ruszyć. Moja siostra - totalne przeciwieństwo mojej osoby - pobiegła się z nimi przywitać. Ja stałam obok i obserwowałam Harry'ego. Zauważył mnie, a jego oczy zabłyszczały. - [T.i.] - wyszeptał ledwie słyszalnym głosem. Nie mogłam się kontrolować. Rzuciłam się chłopakowi na szyję. Znowu byłam w jego ramionach. - Tęskniłam... tak bardzo tęskniłam.- wydyszałam mu do ucha i jeszcze mocniej objęłam jego szyję. - Kochanie, udusisz mnie.- wychrypiał śmiejąc się. Puściłam go, choć było to trudne. Spojrzałam na twarz chłopaka. Jego oczy stały się czerwone, jakby zaraz miał się rozpłakać. Mimo to uśmiechnął się, zabrał ręce z moich bioder i złapał mnie za rękę. Odczepiłam się od niego i otarłam samotna łzę, która niezauważalnie spłynęła po moim policzku. Stanęłam przodem do reszty zespołu. Ich miny były bezcenne. Stali i gapili się raz na mnie, raz na Harry'ego, bezdźwięcznie pytając co się dzieje. Najlepsza była moja siostra, która stała z otwarta buzia, nadal trzymając Zayn'a za przedramię. Ona po prostu się gapiła nie mogąc uwierzyć w to co widzi. - Eem... to jest [T.i.], moja przyjaciółka jeszcze sprzed x factora - poinformował ich zmieszany Hazza. - Coo?! - młoda się wydarła - znasz Harry'ego i nic nie mówisz?! - Miło cię poznać! - blondyn podał mi rękę. Reszta chłopaków zrobiła podobnie. - Chodźmy pogadać - szepnął Harold i pociągnął mnie za rękę. Weszliśmy do małego pokoju, gdzie była tylko kanapa, mały stolik z jedzeniem i otwarta na oścież szafa z ubraniami. Zdążyłam tylko usłyszeć jak chłopak zamyka drzwi, bo kiedy się odwróciłam, naparł na mnie całym swoim ciałem i oboje ciężko wylądowaliśmy na kanapie. - Tak bardzo tęskniłem za twoimi ustami - szepnął między pocałunkami na mojej szyi. 
Ledwo to dosłyszałam, bo moja głową pulsowała, a szum w uszach zagłuszał wszystko. Nagle przestał, spojrzał mi głęboko w oczy i wtedy naprawdę pocałował mnie prosto w usta. Ich smak był taki jak zapamiętałam - nadal uwielbiał miętową gumę. Językiem przejechał po moich zębach chcąc więcej. Postanowiłam go trochę podręczyć i zacisnęłam je najmocniej jak tylko umiałam. Harry uśmiechnął się i zaczął coraz bardziej napierać, aż w końcu uległam. Przemknęło mi przez myśl, że moja krwistoczerwona szminka będzie wszędzie, tylko nie na moich wargach, ale to nas jakoś niezbyt interesowało. Trwaliśmy tak razem przez kilka chwil. Zupełnie straciłam poczucie czasu. Ile to trwało? 5, 10 minut? Nie chciałam wiedzieć. Kiedy emocje opadły usiedliśmy, a Harry troskliwie objął mnie ramieniem. - Tęskniłam za tobą. - Ja za tobą też skarbie. Oprócz tego, że się zaokrągliłaś gdzieniegdzie, to nic się nie zmieniłaś - odparł, pokazując mi przy tym całe swoje uzębienie. Spojrzałam zalotnie na niego. - Ty za to zmieniłeś się bardzo. Masz dużo tatuaży, a to cholernie seksowne, wiesz? - Ten tutaj zrobiłem z myślą o tobie - podwinął rękaw i pokazał mi napis w nieznanym mi języku - To twoje imię napisane po hebrajsku. Do moich oczu momentalnie napłynęły łzy. Czyli zawsze o mnie pamiętał... - Nie wiem co mam powiedzieć - wyłkałam wtulając się w jego umięśniony tors. - Nic nie mów, wystarczy że jesteś przy mnie - szepnął i pocałował mnie w czoło.



KONIEC

.........................................................................................................................................................

Taaak...kolejny imagin, kolejne pisanie i sprawdzanie, a zero reakcji.... To smutne ;c



Tatuaż, który pokazał Harry, to tak naprawdę imię Gemmy (siostry Hazzy ) po hebrajsku ;)



Caroline

środa, 14 maja 2014

Spotkanie po latach... Harry Styles imagin cz.1


 Pamiętam, że jego pasją było śpiewanie. Robił to zawsze, bez względu na to co robiliśmy albo gdzie byliśmy. W pizzerii, na basenie, czy na rowerach w lesie. Zawsze razem, tyle, że wtedy mieliśmy po 15 lat i byliśmy najlepszymi przyjaciółmi.
Kiedy wyjechał na przesłuchania, płakałam przez wiele dni. Mimo, że kontaktowaliśmy się ze sobą cały czas, nie było go przy mnie. Potem kontakt się urwał, a teraz stałam jak idiotka gapiąc się na twarz Harry'ego na kalendarzu. Razem z nim było tam 4 innych chłopaków. - No oddawaj to już!- wrzasnęła moja młodsza siostra. - Kto to jest? - Jak to kto? To pięciu moich przyszłych mężów! - zabrała mi kalendarz z ręki. - Nie, ten tu- wskazałam znajomą twarz. - Harry Styles, zdecydowanie mój ulubiony. Jest taaaki przystoooojny... - przytuliła się do kalendarza z rozmarzonym wyrazem twarzy. Czyli to był ON. Nie wiedziałam, że zrobił taka karierę, nigdy nie interesowałam się boysbendami. No nieźle.
Myślę że to będzie dziwnie wyglądało, kiedy 20-latka pójdzie na koncert, gdzie próg wiekowy nie przekracza 17 lat... może nawet mniej, no ale cóż...tak dawno go nie widziałam. - Idziesz na koncert? - Mama mnie nie puści samej... Ooo, no proszę. Trafiła mi się okazja zobaczyć mojego "prawie byłego" na scenie. Kiedy pomyślałam o tym, poczułam straszna tęsknotę. Wcześniej to uczucie było schowane głęboko, ale teraz wypłynęło na powierzchnie. Nie zdawałam sobie sprawy, że tak bardzo mi go brakuje. Zapragnęłam znowu usłyszeć jego śmiech, poczuć jego mocny ścisk ramion na moim ciele, rozkoszować się jego ciepłym oddechem na moich ustach, czy pić gorąca czekoladę w zimowe wieczory, a latem jechać nad jezioro i poczuć orzeźwiający chłód, kiedy jest się wyrzuconym prosto do wody. Tak, musiałam tam iść i go spotkać. - Pójdę z tobą... - powiedziałam niby obojętnie. Młoda wstrzymała oddech, wytrzeszczyła oczy patrząc w dal, a potem przeniosła wzrok na mnie. Mocniej ścisnęła kalendarz, który od pół godziny ugniatała w swoich dłoniach. - Naprawdę, zrobisz to dla mnie?! - zapiszczała łapiąc jedną ręką rękaw mojej bluzki. - Pod warunkiem, że się uspokoisz. Natychmiast podziałało. Siostra stanęła prosto i z twarzą pełną napięcia czekała na dalsze wskazówki. Bała się, że zmienię zdanie. - Jasne, że z tobą pójdę...- westchnęłam - czego się nie robi dla młodszej siostrzyczki.


_______________***______________
Młoda od samego rana siedziała przed lustrem i obsesyjnie poprawiała swój wygląd. - No co, muszę wyglądać idealnie! - stwierdziła, gdy zobaczyła, że stoję w drzwiach jej pokoju. Obecnie przymierzała chyba 3 sukienkę, a wcześniej były luźne t-shirty, topy na ramiączkach i takie podobne. Kiedy wybrała już strój, pomogłam jej uczesać luźnego koka. Mimo, że miała te swoje 13 lat, wyglądała całkiem dojrzale. No cóż, pierwszy koncert w życiu chyba każdej dziewczyny musi być idealny. Ja sama nie wiedziałam co ze sobą zrobić. Miałyśmy wyjść z domu za pół godziny, a ja byłam niegotowa. Rozpuściłam i pokręciłam włosy. Założyłam na siebie krótkie jeansowe spodenki z wysokim stanem, top dopasowany długością do spodni w kolorze brzoskwini i rękawem 3/4, do tego szeroki łańcuch na szyję i kilka bransoletek, no i oczywiście czarne koturny, z którymi nie lubiłam się rozstawać. Podmalowałam się szybko - czerwone usta i grube kreski. Stanęłam przed lustrem zadowolona ze swojego nowego rekordu. Zrobiłam to w niecałe 20 minut! Wyszłam z pokoju i zobaczyłam że siostra niespokojnie kręci sie po mieszkaniu. - Wychodzimy już?- zapytała. - Jasne, weź rzeczy. 
Zapakowałyśmy się do samochodu i dojechałyśmy na miejsce w niecałe 10 minut.

Pod halę zdążyła już przyjechać całkiem spora liczba fanów. Wszyscy krzyczeli, skakali i śpiewali nieznane mi piosenki. Podałam siostrze jej bilet. Jeśli się zgubi, będzie mogła wejść i znajdziemy się po numerach naszych miejsc. Sama postanowiłam już wejść do środka. Stanęłam w dosyć długiej kolejce, aby pokazać ochroniarzowi swój bilet wstępu. Mogłam wejść dopiero po 20 minutach. Młodsze dziewczyny biegały wokół mnie. Czułam się trochę przytłoczona. Znalazłam swoje miejsce i zaczęłam się wsłuchiwać w supportu One Direction - 5 Seconds Of Summer. W międzyczasie znalazła się moja siostra i niecierpliwie zajęła miejsce obok mnie. Kiedy w końcu zespół miał wyjść na scenę, wstałam nie mogąc znieść napięcia siedzącego w moim gardle i brzuchu. Wszystko się we mnie ścisnęło. Kiedy inni stali albo skakali, ja stałam sparaliżowana. Mocno zacisnęłam palce na nadgarstku. Po chwili zauważyłam, że aż pobielały mi knykcie. Nie sądziłam, że będę się tak stresować. Na scenę wyszli wszyscy członkowie zespołu. Kiedy jechałyśmy tutaj, siostra poopowiadała mi trochę o nich, żebym nie była całkiem zielona, stąd wiedziałam, że oprócz Harry'ego zespół składa się z Nialla, Liama, Zayna i Louisa. Wszyscy byli pełni energii i radości. Wyglądali jakby robili to całe życie, jakby mieli to we krwi. Mimo wszystko największe wrażenie zrobił na mnie mój przyjaciel. Bardzo się zmienił - nabrał mięśni, zmężniały mu rysy twarzy. Miałam ochotę wskoczyć na scenę aby móc się z nim przywitać, ale jednocześnie ogarnął mnie żal, że nie mogłam widzieć jak staje się mężczyzną. Młoda opowiadała mi o jego byłych. Było ich kilka, ale żadna na długo. Tak strasznie chciałam z nim pogadać. Miałam mu tyle do powiedzenia.
Koncertu trwał.... coś ok 1,5 godziny. Kiedy chłopaki żegnali się z fanami podeszli bliżej nas. Cały czas stałam i nie spuszczałam wzroku z Hazzy. Straciłam nadzieję, że mnie zauważy, gdy zawrócił na tył sceny. Po drodze jednak obrócił się jeszcze na chwilę i nasze spojrzenia się spotkały. Chłopak stanął jak wryty. Jego oczy były takie piękne. Odwrócił się w moja stronę i ukazał szereg białych zębów w szerokim uśmiechu. Pomachał mi dyskretnie i zszedł że sceny. Udało mi się, naprawdę mnie zauważył! 
Przez chwilę zastanawiałam się jak z nim porozmawiać. No tak! Przecież kupiłam bilety, które gwarantowały nam spotkanie z chłopakami. Pamiętam jak dziwiłam się, dlaczego są takie drogie. Mała wykrzyczała mi wtedy, że spełniłam jej największe marzenie i zobaczy swoich przyszłych mężów, a nawet będzie mogła ich dotknąć, czy przytulić. Nie powiem, po tej akcji myślałam, że bębenki mi eksplodują. 
W tym momencie to do mnie dotarło. Po tylu latach stanę z Harrym twarzą w twarz. - Pomachał do mnie...- siostra wyciągnęła mnie z rozmyśleń. - Słucham? - Harry Styles do mnie pomachał! - zapiszczała. - Szczęściara z ciebie... - stwierdziłam. - Będę się tym jarać jak pochodnia, do końca życia! hahah! - zaśmiała się.


............................................................................................................................................

Tak więc o to nowy imagin z Hazzą w roli głównej :)) Trochę nam przykro, że nie ma żadnych komentarzy pod postami. Tak naprawdę nie wiemy czy to czytacie i czy Wam się podoba... Więc prosimy jeszcze raz. Dajcie nam znać, że nie robimy tego na marne. Napisanie komentarza zajmuje tylko chwilkę. Dla Was to nic wielkiego, ale dla nas to znak, że jednak chcecie więcej. Więc mobilizujemy się moi drodzy ! :))

Harold akrobata hahaha <3



To do następnego xD

Caroline :)

niedziela, 11 maja 2014

"Porywam cię..." Niall Horan imagin cz.2

Chłopak zniknął mi z oczu, mimo że cały czas próbowałam go dogonić. Wyszłam z budynku na ciemną ulicę, a wieczorny wiatr spowodował gęsią skórkę na moich ramionach i nogach. Gdzie się podział ten cholerny koszykarz? Rozejrzałam się. Ciemną ulicę lekko oświetlały stare lampy. Byłam tak przejęta ciszą i samotnością, że prawie zemdlałam ze strachu, kiedy KTOŚ nałożył mi kurtkę na plecy. Odwróciłam się i ujrzałam te same natrętne oczy, które z taką intensywnością wwiercały się we mnie kilka minut temu. - Rany, wyluzuj mała. To tylko ja... Założył już na siebie koszulkę, a mi oddał basebolówkę. Otoczył mnie ramieniem w pasie i pociągnął za sobą. Po chwili doszliśmy do dużego czarnego samochodu. - Land rover?- wyszeptałam. - Jasne, mała. Wsiadaj - otworzył mi drzwi,a sam obszedł auto z przodu i wsiadł po drugiej stronie. W wątłym świetle zauważyłam na jego ramionach i szyi małe krople potu. Wziął ręcznik i wytarł je niechlujnie. - To gdzie jedziemy?- zagryzł kolczyk w wardze. Tym razem objął mnie wzrokiem od nóg w górę. Nie przeszkadzało mi to szczególnie, lubiłam kiedy ktoś kto mi się podobał zwracał na mnie uwagę. Może nie do końca w taki sposób, ale to też nie było złe. Podałam mu ulicę. - Mhmm... - podniósł brew - Nie mamy do siebie daleko, kochanie. - Mam imię. - Wiem, ale chce iść jutro na imprezę z dziewczyną której imienia nie znam. - I co będziesz z tego mieć? i kto ci powiedział, że pójdę z tobą jutro na imprezę? jesteśmy umówieni za dwa dni, na piątek, poza tym mamy szkołę - Chyba mój najdłuższy monolog. - Ehh... dyrekcja miała dać cały tydzień wolnego jeśli wygramy ten mecz. Wygraliśmy. - Gdzie jedziemy? - zorientowałam się, że skręcił w złą stronę. - Porywam cię - Słucham? - Eh... porywam cię. Skręcił do centrum miasta. - Wiesz, chyba powinnam... - zaczęłam. - To co powinnaś robić w tej chwili zależy ode mnie, słońce - wszedł mi w słowo - Poza tym jest jeszcze wcześnie i obiecuję ci że wrócisz do domu cała i zdrowa. Nie chcesz dzisiaj iść ze mną na imprezę, no to pójdziemy gdzie indziej... Westchnęłam. Co on znowu robił? Podjechaliśmy pod jakiś fast food. - Jestem strasznie głodny. Wysiadamy, mała. Wysiadłam z auta i zobaczyłam wielkie logo Nando's. Mają coś takiego w tym stanie? Chłopak podszedł do mnie i znów okrył mnie swoją kurtka, którą musiałam zostawić w samochodzie. - No chodź już...- przygryzł kolczyk bardzo seksownie. Stwierdziłam, że dla tego widoku mogłam zrobić wiele. Mimo pewnego siebie tonu koszykarza i jego odzywek, całkiem go polubiłam. Może nawet coś więcej. Wziął mnie za rękę i zdecydowanie prowadząc, zabrał mnie do środka. Sam wybrał stolik i podszedł zamówić coś do jedzenia. Wrócił po chwili z kubełkiem kurczaka w ostrej panierce. - Jedz - nakazał. - Chyba nie jestem głodna... Takiej reakcji bym się nie spodziewała. Zrobił minę zbitego psa, skulił się i spojrzał na mnie spode łba. Nie mogłam powstrzymać śmiechu. Zawsze wyglądał na pewnego siebie i nagle odstawia takie coś. W pewnym momencie złapał mnie za rękę i przyciągnął do siebie. - Kochanie, będzie mi przykro jak nie spróbujesz. prooszę, chce żebyś wiedziała co lubię. Potem możemy jechać tam, gdzie ty chcesz. Mimo, że podobało mi się, że spędzamy razem czas, wolałam wrócić do domu. Miałam ciężki dzień. Pod wpływem jego intensywnego wzroku jednak uległam i sięgnęłam po jedno skrzydełko.
- Mmm...całkiem dobre - mruknęłam z pełną buzią.
- Wiedziałem, że będzie ci smakować, może dokładki ?- odpowiedział blondyn z wyraźnym zadowoleniem na twarzy.
- No może jeszcze malutki kawałeczek...- odparłam podnosząc jeden kącik ust - Ale powinnam dbać o linię.
- Ty dbać o linię? - zakpił chłopak - Sama skóra i kości. Raczej, to ty powinnaś przytyć - dodał śmiejąc się ze mnie.
- Ehh.. dzięki, chyba mogę to przyjąć za komplement.
- Jak sobie chcesz - powiedział i zaczął się zbierać.
- Już wychodzimy? Ja jeszcze nie skończyłam !
- Pospiesz się, skończysz w drodze do auta - odburknął i wyszedł z restauracji.
Seriooo..? Znowu muszę go gonić ?
Poprawił ręce na kierownicy i wyprzedził samochód przed nami. Wjechał w uliczkę, prowadzącą do małego osiedla domów jednorodzinnych. - Tutaj - powiedziałam, gdy zza drzew pokazał się mój nowy dom. Chłopak zatrzymał pojazd przed wjazdem. - Przyjdę po ciebie jutro o 20. To będzie duża impreza. - Dzięki za podwózkę. I nie powiedziałam, że jutro z tobą pójdę - odparłam, na co blondyn pokręcił głową z uśmiechem. Wyszłam z auta i szybko weszłam do domu. Przez wizjer zauważyłam, że koszykarz nadal siedzi w aucie. Po chwili zjechał z mojego podjazdu i tyłem wjechał w podjazd domu na przeciwko. Zgasił silnik i wyszedł. Co on robił? - Ohh [t.i.] w końcu jesteś! i jak mecz? - zaskoczyła mnie mama. Zobaczyła na co patrzę. - Aa, to ten chłopak z naprzeciwka. Mieszka tam. Bardzo miły... i przystojny. - Przestań, mamo. Proszę.
- No co? Tylko mówię jak jest.
Czyli gust odziedziczyłam po mamie, pomyślałam kręcąc w niedowierzaniu głową.



KONIEC


...................................................................................................................

No to mamy koniec imagina. I jak Wam się podobał? Mam małą prośbę do Was. Jeżeli ktoś czyta nasze wypociny to proszę zostawcie po sobie ślad, żebyśmy wiedziały, że nasza praca nie idzie na marne :) Czekamy na pomysły do nowych opowiadań xD Do zobaczenia :)



Nasz uzdolniony koszykarz :3

Który zaliczał również wpadki...
 hahahahahaa




 Caroline :))



sobota, 10 maja 2014

"Już mi się podobasz, dziewczyno..." Niall Horan imagin cz. 1

Sala gimnastyczna,
wieczór

Tłum spoconych chłopaków z równoległej klasy w rzędzie przede mną co chwilę wstawali, wrzeszczeli i wymachiwali koszulkami z herbem liceum, które tylko teoretycznie powinni mieć na sobie. Wraz z nimi podskoczyła moja nowa koleżanka, kiedy nasza drużyna koszykarzy zdobyła kolejne punkty rzutem za trzy. Trafił wysoki blondyn o zadziornym wyglądzie, który chyba był kapitanem drużyny. Wszystko było tutaj nowe, a to był mój pierwszy dzień szkoły. Rodzice w środku trymestru stwierdzili, że przeprowadzimy się do Main i teraz siedzę w sali gimnastycznej, wśród ludzi, których pierwszy raz widzę na oczy. Jest tu strasznie głośno, aż zatyka bębenki. Wolałabym zostać w domu, ale rodzice praktycznie mnie wyrzucili. Potrzebowałam trochę spokoju, zwłaszcza po ostatniej kłótni z tym dupkiem, którego zostawiłam kilka dni temu...Miałam ochotę się na nim odegrać, ale utraciłam te szanse wraz z przyjazdem tutaj.


Spojrzałam na tablicę wyników. Nie miałam co liczyć na emocje rodem z jakiegoś podrzędnego kina, gdzie drużyna zdobywa punkt w ostatniej sekundzie meczu. Prowadziliśmy ponad 20 punktami, a została dokładnie minuta do końca.

po oczywistym zwycięstwie tłum dosłownie rzucił się na koszykarzy. Wszyscy pobiegli świętować słodką wygraną,
złapali całą drużynę, podnieśli ich ponad głowy i wynieśli do szatni. W dusznym pomieszczeniu zostałam praktycznie sama. Nie byłam w nastroju do celebrowania wydarzenia, więc postanowiłam jeszcze chwilę posiedzieć i przyzwyczaić się do wszechobecnej ciszy. 

Nagle lampy nad trybunami zgasły i zostało tylko kilka świateł nad samym parkietem. Usiadłam wygodniej na plastikowym małym krzesełku i z przyzwyczajenia poprawiłam niebieską bluzkę z dekoltem. Po chwili usłyszałam jak ktoś zbliża się do sali. Miarowy stukot o parkiet podpowiadał, że ktoś z wprawą kozłował piłkę. Po chwili moim oczom ukazał się ten sam chłopak, który trafił za trzy punkty, miał blond włosy i jak się teraz okazało - niebieskie oczy. Było widać ich intensywny kolor nawet z daleka.

Rzucił torbę treningową na podłogę i kopnął ją pod ścianę, tak samo zrobił z drużynową koszulką, która była dosyć śmiało wycięta pod szyja i pod pachami, chyba blondyn stwierdził, że lepiej mu będzie bez niej, więc trafiła na torbę. Chłopak ubrany był tylko w krótkie spodenki do kompletu z odrzuconym t-shirtem oraz buty koszykarskie, chyba jordany.
Rzucił do kosza - trafił. Jego drugim podejściem był dwutakt i wsad do kosza. Zawisnął na obręczy tak, że napięły się jego wszystkie idealnie wyrzeźbione mięśnie. Uświadomiłam sobie, że to był widok tylko dla mnie uśmiechając się pod nosem.
Chłopak rzucił kolejny raz - spudłował.
- Shiit.. - zasyczał, po czym znowu nie trafił. Nagle jego torba zawibrowała. Podszedł do niej, wytarł ręcznikiem twarz, ramiona i klatkę, a potem przeczytał smsa.
- Myślałam, że kapitanowie drużyn zawsze trafiają- odezwałam się pewnym siebie głosem.
Podniósł głowę i spojrzał mi w oczy, następnie na niższe partie ciała, aż doszedł do nóg, których nie chroniło nic oprócz krótkich spodenek z jeansu. Znów spojrzał na telefon i uśmiechnął się pod nosem.
- A ja myślałem, że urocze dziewczyny nie mają niewyparzonego języka.
- Może nie jestem taka słodka jak ci się wydaje?
Podniósł głowę aby na mnie spojrzeć. Jego wzrok był śmiały i uwodzący. Niebieskie tęczówki wżerały się w moje. W ciągu jednej sekundy zrobiło mi się gorąco.
Blondyn uśmiechnął się szarmancko, unosząc jeden kącik ust wyżej od drugiego.
- Już mi się podobasz, dziewczyno... - stwierdził - Może pójdziesz ze mną na imprezę z okazji naszej wygranej?
Wstałam z krzesła i włożyłam ręce do kieszeni, które były dłuższe od samych jeasnow. Obróciłam się tak, aby być do niego bokiem i móc wyjść z widowni. Zeszłam powoli po schodach.
- Chcesz się umówić z dziewczyną, której nawet imienia nie znasz?
- Mmhmmm... - powoli i dosadnie przytaknął.
W tym momencie zauważyłam coś ciekawego. Na dolnej wardze miał cienkiego kolczyka, którego właśnie zaczął przygryzać cholernie seksownie.
I On chciał iść ze mną na imprezę? maatkooo....
- Chyba mam inne plany mną wieczór - skłamałam
- Jakie? Może mogę się dołączyć? - znów ten rozbrajający uśmiech...
- Nie sądzę, że to dobry pomysł. - serio wolałam zostać sama.
- Skoro tak gramy... - zamyślił się - To co robisz w piątek wieczorem?
- Biegam.
- Wieczorny jogging? - zapytał, podnosząc z kpiącym uśmieszkiem jedną brew.
- Mhmm... - przytaknęłam, tak jak chłopak wcześniej.
- Super, przyjadę o 18, to dobra godzina. - puścił mi oczko, zabrał torbę i skierował się w stronę wyjścia.
- Może cię odwieść?- odwrócił się.
- W sumie...to mieszkam niedaleko.
- To mniej stracę na paliwie, no chodź już... - ton jego głosu mówił - "nawet nie myśl o ucieczce, mała i tak dostanę to czego chce"
Stwierdziłam, że chyba to do mnie przemawia, więc zaczęłam go gonić pewnym siebie krokiem.



....................................................................................................................................................................................


No to mamy pierwszą część :) Jak Wam się podoba? Na pewno domyślacie się, o którym chłopaku z 1D jest to opowiadanie :D Alice nie mogła się powstrzymać, bo to jej ulubieniec hahah :> Zapraszamy do komentowania i podrzucania nam nowych pomysłów. Jesteście ciekawi jak potoczą się losy naszej bohaterki z sexownym koszykarzem ^^ ? Ahhh.. będzie się działo ! Do następnego ! :))




Ahhh ten uśmiech... *.*
Caroline :)

kontakt :D


piątek, 9 maja 2014

Hey wszystkim ! :)

Z tej strony Caroline i Alice. Założyłyśmy tego bloga, by podzielić się z wami ciekawymi imaginami o nie kim innym jak One Direction ! :) Opowiadania pisane są przez Alice z moim małym wkładem :D Mam nadzieję, że Wam się spodobają i będziecie chcieli więcej. Już niedługo pierwsza część, która zapowiada się naprawdę ciekawie ! :)) Jeżeli będziecie mieli jakieś pytania lub chcielibyście się czegoś o nas dowiedzieć to załączam linka do mojego twittera. Czekamy również na jakiekolwiek pomysły od Was na nowe imaginy.
Nie możemy się już doczekać Waszej reakcji po pierwszym poście ! :) To do zobaczenia już niedługo :>

Caroline 

link do twittera :)