wtorek, 1 lipca 2014

Duży problem, czy wielkie szczęście? - Louis Tomlinson imagin cz. 1

Siedziałam tak już 10 minut. Test na pewno był już dawno gotowy, ale nie miałam siły żeby na niego spojrzeć. Tak bardzo się bałam. Czy Louis się zdenerwuje jeśli będzie pozytywny? Jak ja sobie z tym wszystkim poradzę? A jeśli mnie zostawi? Nawet nie chciałam o tym myśleć. Obracałam w spoconych dłoniach pudełko po teście. Jedna kreska - negatywny. Dwie kreski - pozytywny. Te myśli odbijały się echem w mojej głowie. Dwie kreski, jedna kreska, pozytywny, negatywny. Cholera, boję się spojrzeć! Jestem za młoda żeby zostać matką. Mam tylko 21 lat. Lou 23. Jak on się w tym wszystkim odnajdzie? Co powiedzą menadżer, chłopaki, pismaki i co najgorsze... FANI?! Głowa zaczęła mi pękać. Jak przyjmą to fani? Pozytywny, negatywny... Ktoś zapukał w drzwi. - Wszystko w porządku kochanie? - zmartwił się Lou. Mój słodki, mały Lou. Wyobraziłam go sobie, jak stoi opierając się o drzwi jedną ręką. Oczywiście ma na sobie tylko dół od pidżamy i rozczochrane włosy. - Tak - mój głos był zbliżony do szeptu, odchrząknęłam - Tak!- powiedziałam pewniej i głośniej. - Jesteś pewna? Mogę wejść? - Nie, chce być sama...
Spojrzałam w stronę testu ciążowego. Na szczęście nie byłam w stanie zobaczyć wyniku. - Martwię się o ciebie, cały dzień nie byłaś sobą. Irytuje mnie fakt, że nie chcesz mi powiedzieć co się dzieje. Chce cię jakoś pocieszyć, a nawet nie wiem o co chodzi. - Zaraz wyjdę. - odparłam zbyt szorstko. Chłopak dał za wygraną i odszedł. Dobra, nadszedł mój czas. Odruchowo dotknęłam ręką brzucha. Cholera... Złapałam test i nerwowo na niego zerkałam. Negatywny, pozytywny, negatywny, pozytywny. Spojrzałam w lustro. Byłam więcej niż przerażona. Nie mogłam złapać oddechu. Powoli. Wdech, wydech. Spojrzałam jeszcze raz. Dwie kreski, wynik pozytywny. Jestem. Kurwa. W ciąży.
Będę mieć dziecko z Lou. Będę mieć dziecko z członkiem jednego z najbardziej znanych zespołów na świecie. Nawet nie wiem kiedy otworzyłam drzwi łazienki. Louis siedział naprzeciwko nich czekając na mnie. Ostatnie co pamiętam to to, jak mnie łapie. Chyba zemdlałam.



_____________***_____________


Obudziłam się w łóżku. Był już ranek i słońce świeciło w duże okna apartamentu. Lou leżał obok mnie, oplatając mnie rękami i nogami. Jego głowa spoczywała na mojej klatce piersiowej. Nie zdziwił mnie ten widok, robił tak dosyć często. Nie mogąc się oprzeć dotknęłam linii jego szczęki. Była taka seksowna. Odgarnęłam jego włosy i pocałowałam w czoło, potem ostrożnie wyplątałam się z jego objęć i zeszłam do kuchni. Jednak tam już ktoś siedział i podgwizdując smażył naleśniki. - Niall? Co ty tu robisz? - spojrzałam na zegarek - Jest 8.00 rano. - [T.i.]! jak się czujesz?- objął mnie delikatnie. - W porządku... ale... - Wczorajszy wieczór był straszny, Lou tak się o ciebie martwił. Był tak cholernie delikatny, że aż sam się zdziwiłem. Jesteś jedyną osobą jaką znam, która wywołuje u niego takie uczucia ... - posadził mnie przy zastawionym stole - Na szczęście lekarz powiedział, że to tylko małe przemęczenie - podał mi szklankę soku pomarańczowego - Musisz o siebie bardziej dbać - podał pierwszego naleśnika - Gdzie Louis? Myślałem, że wstaliście razem... - spojrzał na mnie znacząco. Zarumieniłam się. Rzeczywiście, zwykle wstawałam razem z Lou. Wszystkie wydarzenia minionego dnia pamiętałam jak przez mgłę. Zemdlałam, po chwili się ocknęłam, przyszedł lekarz... i możliwe że Niall (musiał skoro teraz robi naleśniki w naszej kuchni!), no i położyli mnie spać. Nic dokładniej... a no tak, jestem w ciąży... na tą myśl złapałam się za brzuch. - Wszystko w porządku, kochanie? - do kuchni wszedł mój mężczyzna, pocałował mnie w czoło i również położył mi rękę na brzuchu. - Kocham cię - wypaliłam. - Ja ciebie też - jeszcze raz mnie pocałował. Przywitał się szybko z Horanem, usiadł obok i błyskawicznie wsunął wszystkie naleśniki na swoim talerzu. Poczekałam aż wszystko przełknie. - Lou, kochanie... - Hmm..? - odwrócił się do mnie. - Ja.... ja jestem w ciąży. Jego twarz stała się nieprzenikniona. Kuźwa, co on sobie teraz myśli? Otworzył szeroko oczy, do których po chwili dołączył ogromny uśmiech.


................................................................................................................

Louis tatusiem? Do czego to doszło... hahaha :D



Caroline :)

wtorek, 24 czerwca 2014

"Just" friends - Zayn Malik imagin cz. 2

Resztę dnia spędziłam na szykowaniu się. Umyłam włosy, ogoliłam nogi i zrobiłam wszystko inne, co wydawało mi się potrzebne. Mocny makijaż, kusy top, krótkie spodnie, wysokie platformy. Zaynowi na pewno się spodoba. Spojrzałam na zegar, było już po 19. O której miał po mnie przyjechać? Nie ważne, jestem gotowa do wyjścia. Usiadłam na kanapie mając nadzieję, że chłopak wkrótce się zjawi. Znudziło mi się po pięciu minutach. Stukając platformami, udałam się prosto do kuchni. To było moje ulubione miejsce w domu i spędzałam tam większość czasu. Stwierdziłam, że nie będę się przejadać - wrzuciłam paczkę popcornu do mikrofali. Czekając aż wszystkie kulki eksplodując zmienią się w przekąskę, włączyłam pierwszy lepszy film - komedie. Poczłapałam jeszcze raz w stronę kuchni, wyciągnęłam popcorn, nalałam sobie kubek coli i klapnęłam na kanapie. Zegarek wskazywał w pół do 20. Gdzie on się podziewa? Spojrzałam przez okno. Zaczynało się ściemniać, ale jeszcze było dosyć jasno. Po przeciwnej stronie ulicy stał zaparkowany samochód Zayna, jednak nigdzie nie widziałam jego właściciela. Cholera, chociaż by zadzwonił. Odwróciłam się od okna i znowu mnie zamurowało. Naprawdę, nie wiem jak on to robił. Stanął przede mną i jakby nigdy nic pocałował mnie w policzek. - Jak tu wszedłeś?- odetchnęłam - Tylnymi drzwiami. - Były zamknięte... Uśmiechnął się rozbrajająco. I jak ja mam się na niego gniewać? - Tak. Były. Zostawiłam sprawę drzwi. Przyjrzałam się mu dokładnie i z niezadowoleniem zauważyłam, że jest ubrany zbyt "domowo". - Serio? Dresy?- skrzywiłam się. - Nie będzie domówki. Organizator jest chory i siedzi w szpitalu. Po co ja się właściwie szykowałam? Schyliłam się żeby rozpiąć cienkie paski na kostkach, trzymające platformy na moich nogach. W tym czasie chłopak usiadł za mną na kanapie i pociągnął mnie za sobą, łapiąc za biodra. Klapnęłam tuż obok niego i pozwoliłam aby sam ściągnął mi buty. - Czy oprócz butów, mam się jeszcze pozbyć innej części twojej garderoby?- zapytał niewinnie. Uśmiechnęłam się pod nosem. Oboje dążymy chyba do tego samego. - Możesz pozbyć się swojej, jeśli chcesz...- zaproponowałam przygryzając wargę - tym razem specjalnie. Pięć minut później miałam przed sobą Malika w samej bieliźnie. Mogłam podziwiać wszystkie tatuaże i umięśnione ciało. Trwało to tak długo tylko dlatego, że zrzucanie ubrań było krótką przerwą między gorącymi pocałunkami, jakie składał na moich ustach, szyi i obojczykach. Po chwili rozebrał również mnie. Jego ręce chciwie błądziły po moim ciele. W pewnym momencie przestał i spojrzał na mnie. - Tego też mam się pozbyć?- pociągnął za koronkę moich majtek. - Może lepiej na górze w sypialni? Uśmiechnął się ciepło. - Tak jest madam...  


***


Obudziłam się w łóżku, zmęczona ciekawie spędzoną nocą. Zanim otworzyłam oczy, chciałam się jeszcze przytulić do Zayna i wstać razem z nim. Kiedy wysuwałam rękę w jego stronę miałam nadzieję trafić na jego ramię lub umięśnioną klatę, jednak przecięłam tylko powietrze, a moja ręka upadła głucho na poduszkę. Otworzyłam jedno oko, następnie drugie. Kuźwa, gdzie on się podział?! Rozejrzałam się po pokoju. Jeśli chciał mnie tylko wykorzystać, a potem przelecieć to niech nie myśli że ujdzie mu to płazem. Znalazłabym go wszędzie i postarałabym się, żeby pożałował. Do moich oczu zaczęły wlewać się łzy. Gdzie on się cholera podział? Zeszłam szybko z łóżka i zajrzałam przez okno. Nie widziałam jego samochodu. Drzwi do łazienki były uchylone, choć nikogo w środku nie było. Łzy zasłoniły moje pole widzenia. Otarłam szybko oczy, nie było warto użalać się nad sobą, ani nad niczym innym. Ubrałam szlafrok i wyszłam z pokoju. Zeszłam pośpiesznie po schodach, aby sprawdzić, czy zabrał wszystkie swoje rzeczy, których już nie chciałam widzieć na oczy. W połowie drogi zatrzymał mnie kuszący zapach. Zaciągnęłam się powietrzem. Naleśniki? Po cichu zajrzałam do kuchni. To co zobaczyłam ponownie napełniło moje oczy łzami, ale tym razem w bardzo pozytywnym znaczeniu. Jak mogłam pomyśleć, że Zayn chce ode mnie odejść? Zrobiło mi się głupio na tę myśl. To było nieuczciwe z mojej strony. Zachichotałam. Chłopak stał w samych bokserkach, przepasany moim fartuchem. Na stole ułożył talerze, szklanki z sokiem pomarańczowym i sztućce, a sam stał tyłem do mnie smażąc naleśniki. Czy on nie jest perfekcyjny?


.....................................................................................................................................................................


Boski Malik :3 To chyba mój ulubiony imagin :)



Caroline



piątek, 6 czerwca 2014

"Just" friends - Zayn Malik imagin cz. 1

Weszłam do pierwszego sklepu z ubraniami. Wybrałam kilka ciekawych bluzek oraz parę krótkich spodenek i poszłam do przymierzalni. Po chwili rozebrałam się. Kiedy schylałam się po nową parę spodni ktoś szepnął mi do ucha. - Może ci w czymś pomóc? Mało brakowało, a wydarłabym się na cały sklep. Odwróciłam się szybko i przywarłam do ściany naprzeciwko. Napięły się wszystkie moje mięśnie, na wypadek gdybym musiała się bronić. Moje serce biło jak oszalałe, brakowało mi powietrza, a moja klatka piersiowa szybko się unosiła i opadała. Ale to był tylko ten dureń. Mój cholerny najlepszy przyjaciel, który zawsze ma wyczucie czasu. - Wypad z kabiny, Zayn!- prawie wrzasnęłam. Chłopak odsłonił w uśmiechu szereg białych zębów. - Słuchaj, dzisiaj jest impreza - powiadomił mnie - Chciałbym ci coś kupić. Tu masz niezły top - podał mi bluzkę, której długość była niewiele większa od stanika - Będziesz wyglądać zajebiście jeszcze z tymi spodniami - wskazał na jedną parę, która zabrałam ze sobą wcześniej - Potem pójdziemy po buty. Mrugnął do mnie jeszcze, objął wzrokiem moje ciało i wycofał się z kabiny z onieśmielającym uśmiechem. Tak to jest jak się idzie na zakupy ze swoim przyjacielem. Znaczy zamierzałam go wycofać z friendzone na dzisiejszej imprezie. Zawsze mi się podobał. Jego idealny uśmiech, wesołe oczy i te wielkie ramiona całe w tatuażach... Z zamyślenia wyrwał mnie jego głos. - [T.i] no dalej, mam na ciebie czekać wieczność?- wyjęczał zza zasłony. Spojrzałam co ja właściwie robię. Spodnie miałam już na sobie, a ten przeklęty top próbowałam wcisnąć na odwrót. - Shit... - szepnęłam. - Czyli jednak muszę ci pomóc. - wlazł do kabiny i spojrzał na mnie. Skomentował to co zobaczył cichym westchnięciem i jednym ruchem poprawił bluzkę. Czyli jednak prawie dobrze ją założyłam. Odciągnął mnie na odległość ramienia i po raz kolejny uważnie mi się przyjrzał. Zaczęłam się przyglądać swojej sylwetce w lustrze. Wszystko było by okey, gdyby nie te "boczki" wylewające się ze spodenek. Westchnęłam zrezygnowana. Nagle Zayn otoczył mnie ramionami i mocno przytulił. - Jeszcze raz tak pomyślisz to cię uduszę, słowo daję skarbie! - udał gest duszenia. Zaczęliśmy się siłować. Nie chciałam wiedzieć co myślą sobie o nas inni klienci w tym sklepie i o moim donośnym śmiechu, który zaprezentowałam im w najgłośniejszej postaci. Do tego Zayn zaserwował mi solidną porcję łaskotek. Po udanych zakupach chłopak odwiózł mnie do domu. Uważnie przyglądałam się jego idealnym rysom twarzy gdy obchodził samochód, by po chwili pomóc mi z niego wysiąść. Jak ja go znalazłam? Jest boski, nieziemsko przystojny i jeszcze gentelman! 
Zapatrzyłam się na niego gdy powiadamiał mnie o której godzinie po mnie przyjdzie. - To do zobaczenia wieczorem... - przysunął się bliżej, chcąc pocałować mnie w policzek. Kiedy zbliżył się wystarczająco odwróciłam głowę tak, że nasze usta się spotykały. Zayn zamarł na chwilę, potem przysunął się bliżej i pogłębił pocałunek. W końcu odsunęłam się od niego nie spuszczając z niego wzroku i ruszyłam w stronę domu. Odwróciłam się jeszcze i spotkałam jego nienasycone spojrzenie. - Jeszcze raz tak zagryziesz wargę, to przyjdę po ciebie i dokończę to co zaczęłaś - ostrzegł z uśmiechem. Puściłam mu jeszcze oko i zamknęłam za sobą drzwi.

sobota, 24 maja 2014

Spotkanie po latach... Harry Styles imagin cz. 2

*oczami Hazzy*

Zawsze była taka wesoła. Nigdy nie pozwalała, żebym był smutny. Wytrzymywała moje humory, pomagała nawet kiedy tego nie chciałem, a teraz stała tam, zbyt daleko bym mógł się przywitać. Pomachałem tylko jak ostatni idiota. Obok niej stała młodsza dziewczyna, ale bardzo podobna do starszej. To pewnie była jej siostra. Wyrosła na całkiem uroczą dziewczynę...ale wróć! [T.i.] była najpiękniejszym cudem chodzącym po tym świecie. Zażenowany swoją niemocą zszedłem ze sceny. Zapamiętałem jej błyszczące oczy i wydatne usta podkreślone mocną, czerwona szminka, która świetnie kontrastowała z jej śnieżnobiałymi zębami. Nabrała także bardziej kobiecych kształtów. Jej widok podziałał na mnie inaczej niż kiedyś. Ze względu na dosyć obcisłe spodnie, poszedłem zmienić je na dresy. Ulga.

Jak miałem z nią porozmawiać? Nie mogłem przecież wejść w tłum, znaleźć ją i zaprosić do środka. Zostałbym chyba zjedzony przez fanki. To kolejna sytuacja, w której żałuję swojej sławy. Dlatego musimy się spotkać,przy niej znów będę mógł być sobą.
*swoimi oczami*
Razem z siostrą czekałyśmy na meet&greet. Okazało się, że byłyśmy ostatnie w kolejce do zrobienia zdjęć i takie tam. Nie przeszkadzało mi to szczególnie, mogłam z daleka obserwować Hazze i przemyśleć co chce mu powiedzieć. Wkrótce przyszła nasza kolej. Ostatni fani odeszli, a ja i młoda zostaliśmy sam na sam z zespołem. Moje serce biło jak oszalałe i nie mogłam się ruszyć. Moja siostra - totalne przeciwieństwo mojej osoby - pobiegła się z nimi przywitać. Ja stałam obok i obserwowałam Harry'ego. Zauważył mnie, a jego oczy zabłyszczały. - [T.i.] - wyszeptał ledwie słyszalnym głosem. Nie mogłam się kontrolować. Rzuciłam się chłopakowi na szyję. Znowu byłam w jego ramionach. - Tęskniłam... tak bardzo tęskniłam.- wydyszałam mu do ucha i jeszcze mocniej objęłam jego szyję. - Kochanie, udusisz mnie.- wychrypiał śmiejąc się. Puściłam go, choć było to trudne. Spojrzałam na twarz chłopaka. Jego oczy stały się czerwone, jakby zaraz miał się rozpłakać. Mimo to uśmiechnął się, zabrał ręce z moich bioder i złapał mnie za rękę. Odczepiłam się od niego i otarłam samotna łzę, która niezauważalnie spłynęła po moim policzku. Stanęłam przodem do reszty zespołu. Ich miny były bezcenne. Stali i gapili się raz na mnie, raz na Harry'ego, bezdźwięcznie pytając co się dzieje. Najlepsza była moja siostra, która stała z otwarta buzia, nadal trzymając Zayn'a za przedramię. Ona po prostu się gapiła nie mogąc uwierzyć w to co widzi. - Eem... to jest [T.i.], moja przyjaciółka jeszcze sprzed x factora - poinformował ich zmieszany Hazza. - Coo?! - młoda się wydarła - znasz Harry'ego i nic nie mówisz?! - Miło cię poznać! - blondyn podał mi rękę. Reszta chłopaków zrobiła podobnie. - Chodźmy pogadać - szepnął Harold i pociągnął mnie za rękę. Weszliśmy do małego pokoju, gdzie była tylko kanapa, mały stolik z jedzeniem i otwarta na oścież szafa z ubraniami. Zdążyłam tylko usłyszeć jak chłopak zamyka drzwi, bo kiedy się odwróciłam, naparł na mnie całym swoim ciałem i oboje ciężko wylądowaliśmy na kanapie. - Tak bardzo tęskniłem za twoimi ustami - szepnął między pocałunkami na mojej szyi. 
Ledwo to dosłyszałam, bo moja głową pulsowała, a szum w uszach zagłuszał wszystko. Nagle przestał, spojrzał mi głęboko w oczy i wtedy naprawdę pocałował mnie prosto w usta. Ich smak był taki jak zapamiętałam - nadal uwielbiał miętową gumę. Językiem przejechał po moich zębach chcąc więcej. Postanowiłam go trochę podręczyć i zacisnęłam je najmocniej jak tylko umiałam. Harry uśmiechnął się i zaczął coraz bardziej napierać, aż w końcu uległam. Przemknęło mi przez myśl, że moja krwistoczerwona szminka będzie wszędzie, tylko nie na moich wargach, ale to nas jakoś niezbyt interesowało. Trwaliśmy tak razem przez kilka chwil. Zupełnie straciłam poczucie czasu. Ile to trwało? 5, 10 minut? Nie chciałam wiedzieć. Kiedy emocje opadły usiedliśmy, a Harry troskliwie objął mnie ramieniem. - Tęskniłam za tobą. - Ja za tobą też skarbie. Oprócz tego, że się zaokrągliłaś gdzieniegdzie, to nic się nie zmieniłaś - odparł, pokazując mi przy tym całe swoje uzębienie. Spojrzałam zalotnie na niego. - Ty za to zmieniłeś się bardzo. Masz dużo tatuaży, a to cholernie seksowne, wiesz? - Ten tutaj zrobiłem z myślą o tobie - podwinął rękaw i pokazał mi napis w nieznanym mi języku - To twoje imię napisane po hebrajsku. Do moich oczu momentalnie napłynęły łzy. Czyli zawsze o mnie pamiętał... - Nie wiem co mam powiedzieć - wyłkałam wtulając się w jego umięśniony tors. - Nic nie mów, wystarczy że jesteś przy mnie - szepnął i pocałował mnie w czoło.



KONIEC

.........................................................................................................................................................

Taaak...kolejny imagin, kolejne pisanie i sprawdzanie, a zero reakcji.... To smutne ;c



Tatuaż, który pokazał Harry, to tak naprawdę imię Gemmy (siostry Hazzy ) po hebrajsku ;)



Caroline

środa, 14 maja 2014

Spotkanie po latach... Harry Styles imagin cz.1


 Pamiętam, że jego pasją było śpiewanie. Robił to zawsze, bez względu na to co robiliśmy albo gdzie byliśmy. W pizzerii, na basenie, czy na rowerach w lesie. Zawsze razem, tyle, że wtedy mieliśmy po 15 lat i byliśmy najlepszymi przyjaciółmi.
Kiedy wyjechał na przesłuchania, płakałam przez wiele dni. Mimo, że kontaktowaliśmy się ze sobą cały czas, nie było go przy mnie. Potem kontakt się urwał, a teraz stałam jak idiotka gapiąc się na twarz Harry'ego na kalendarzu. Razem z nim było tam 4 innych chłopaków. - No oddawaj to już!- wrzasnęła moja młodsza siostra. - Kto to jest? - Jak to kto? To pięciu moich przyszłych mężów! - zabrała mi kalendarz z ręki. - Nie, ten tu- wskazałam znajomą twarz. - Harry Styles, zdecydowanie mój ulubiony. Jest taaaki przystoooojny... - przytuliła się do kalendarza z rozmarzonym wyrazem twarzy. Czyli to był ON. Nie wiedziałam, że zrobił taka karierę, nigdy nie interesowałam się boysbendami. No nieźle.
Myślę że to będzie dziwnie wyglądało, kiedy 20-latka pójdzie na koncert, gdzie próg wiekowy nie przekracza 17 lat... może nawet mniej, no ale cóż...tak dawno go nie widziałam. - Idziesz na koncert? - Mama mnie nie puści samej... Ooo, no proszę. Trafiła mi się okazja zobaczyć mojego "prawie byłego" na scenie. Kiedy pomyślałam o tym, poczułam straszna tęsknotę. Wcześniej to uczucie było schowane głęboko, ale teraz wypłynęło na powierzchnie. Nie zdawałam sobie sprawy, że tak bardzo mi go brakuje. Zapragnęłam znowu usłyszeć jego śmiech, poczuć jego mocny ścisk ramion na moim ciele, rozkoszować się jego ciepłym oddechem na moich ustach, czy pić gorąca czekoladę w zimowe wieczory, a latem jechać nad jezioro i poczuć orzeźwiający chłód, kiedy jest się wyrzuconym prosto do wody. Tak, musiałam tam iść i go spotkać. - Pójdę z tobą... - powiedziałam niby obojętnie. Młoda wstrzymała oddech, wytrzeszczyła oczy patrząc w dal, a potem przeniosła wzrok na mnie. Mocniej ścisnęła kalendarz, który od pół godziny ugniatała w swoich dłoniach. - Naprawdę, zrobisz to dla mnie?! - zapiszczała łapiąc jedną ręką rękaw mojej bluzki. - Pod warunkiem, że się uspokoisz. Natychmiast podziałało. Siostra stanęła prosto i z twarzą pełną napięcia czekała na dalsze wskazówki. Bała się, że zmienię zdanie. - Jasne, że z tobą pójdę...- westchnęłam - czego się nie robi dla młodszej siostrzyczki.


_______________***______________
Młoda od samego rana siedziała przed lustrem i obsesyjnie poprawiała swój wygląd. - No co, muszę wyglądać idealnie! - stwierdziła, gdy zobaczyła, że stoję w drzwiach jej pokoju. Obecnie przymierzała chyba 3 sukienkę, a wcześniej były luźne t-shirty, topy na ramiączkach i takie podobne. Kiedy wybrała już strój, pomogłam jej uczesać luźnego koka. Mimo, że miała te swoje 13 lat, wyglądała całkiem dojrzale. No cóż, pierwszy koncert w życiu chyba każdej dziewczyny musi być idealny. Ja sama nie wiedziałam co ze sobą zrobić. Miałyśmy wyjść z domu za pół godziny, a ja byłam niegotowa. Rozpuściłam i pokręciłam włosy. Założyłam na siebie krótkie jeansowe spodenki z wysokim stanem, top dopasowany długością do spodni w kolorze brzoskwini i rękawem 3/4, do tego szeroki łańcuch na szyję i kilka bransoletek, no i oczywiście czarne koturny, z którymi nie lubiłam się rozstawać. Podmalowałam się szybko - czerwone usta i grube kreski. Stanęłam przed lustrem zadowolona ze swojego nowego rekordu. Zrobiłam to w niecałe 20 minut! Wyszłam z pokoju i zobaczyłam że siostra niespokojnie kręci sie po mieszkaniu. - Wychodzimy już?- zapytała. - Jasne, weź rzeczy. 
Zapakowałyśmy się do samochodu i dojechałyśmy na miejsce w niecałe 10 minut.

Pod halę zdążyła już przyjechać całkiem spora liczba fanów. Wszyscy krzyczeli, skakali i śpiewali nieznane mi piosenki. Podałam siostrze jej bilet. Jeśli się zgubi, będzie mogła wejść i znajdziemy się po numerach naszych miejsc. Sama postanowiłam już wejść do środka. Stanęłam w dosyć długiej kolejce, aby pokazać ochroniarzowi swój bilet wstępu. Mogłam wejść dopiero po 20 minutach. Młodsze dziewczyny biegały wokół mnie. Czułam się trochę przytłoczona. Znalazłam swoje miejsce i zaczęłam się wsłuchiwać w supportu One Direction - 5 Seconds Of Summer. W międzyczasie znalazła się moja siostra i niecierpliwie zajęła miejsce obok mnie. Kiedy w końcu zespół miał wyjść na scenę, wstałam nie mogąc znieść napięcia siedzącego w moim gardle i brzuchu. Wszystko się we mnie ścisnęło. Kiedy inni stali albo skakali, ja stałam sparaliżowana. Mocno zacisnęłam palce na nadgarstku. Po chwili zauważyłam, że aż pobielały mi knykcie. Nie sądziłam, że będę się tak stresować. Na scenę wyszli wszyscy członkowie zespołu. Kiedy jechałyśmy tutaj, siostra poopowiadała mi trochę o nich, żebym nie była całkiem zielona, stąd wiedziałam, że oprócz Harry'ego zespół składa się z Nialla, Liama, Zayna i Louisa. Wszyscy byli pełni energii i radości. Wyglądali jakby robili to całe życie, jakby mieli to we krwi. Mimo wszystko największe wrażenie zrobił na mnie mój przyjaciel. Bardzo się zmienił - nabrał mięśni, zmężniały mu rysy twarzy. Miałam ochotę wskoczyć na scenę aby móc się z nim przywitać, ale jednocześnie ogarnął mnie żal, że nie mogłam widzieć jak staje się mężczyzną. Młoda opowiadała mi o jego byłych. Było ich kilka, ale żadna na długo. Tak strasznie chciałam z nim pogadać. Miałam mu tyle do powiedzenia.
Koncertu trwał.... coś ok 1,5 godziny. Kiedy chłopaki żegnali się z fanami podeszli bliżej nas. Cały czas stałam i nie spuszczałam wzroku z Hazzy. Straciłam nadzieję, że mnie zauważy, gdy zawrócił na tył sceny. Po drodze jednak obrócił się jeszcze na chwilę i nasze spojrzenia się spotkały. Chłopak stanął jak wryty. Jego oczy były takie piękne. Odwrócił się w moja stronę i ukazał szereg białych zębów w szerokim uśmiechu. Pomachał mi dyskretnie i zszedł że sceny. Udało mi się, naprawdę mnie zauważył! 
Przez chwilę zastanawiałam się jak z nim porozmawiać. No tak! Przecież kupiłam bilety, które gwarantowały nam spotkanie z chłopakami. Pamiętam jak dziwiłam się, dlaczego są takie drogie. Mała wykrzyczała mi wtedy, że spełniłam jej największe marzenie i zobaczy swoich przyszłych mężów, a nawet będzie mogła ich dotknąć, czy przytulić. Nie powiem, po tej akcji myślałam, że bębenki mi eksplodują. 
W tym momencie to do mnie dotarło. Po tylu latach stanę z Harrym twarzą w twarz. - Pomachał do mnie...- siostra wyciągnęła mnie z rozmyśleń. - Słucham? - Harry Styles do mnie pomachał! - zapiszczała. - Szczęściara z ciebie... - stwierdziłam. - Będę się tym jarać jak pochodnia, do końca życia! hahah! - zaśmiała się.


............................................................................................................................................

Tak więc o to nowy imagin z Hazzą w roli głównej :)) Trochę nam przykro, że nie ma żadnych komentarzy pod postami. Tak naprawdę nie wiemy czy to czytacie i czy Wam się podoba... Więc prosimy jeszcze raz. Dajcie nam znać, że nie robimy tego na marne. Napisanie komentarza zajmuje tylko chwilkę. Dla Was to nic wielkiego, ale dla nas to znak, że jednak chcecie więcej. Więc mobilizujemy się moi drodzy ! :))

Harold akrobata hahaha <3



To do następnego xD

Caroline :)

niedziela, 11 maja 2014

"Porywam cię..." Niall Horan imagin cz.2

Chłopak zniknął mi z oczu, mimo że cały czas próbowałam go dogonić. Wyszłam z budynku na ciemną ulicę, a wieczorny wiatr spowodował gęsią skórkę na moich ramionach i nogach. Gdzie się podział ten cholerny koszykarz? Rozejrzałam się. Ciemną ulicę lekko oświetlały stare lampy. Byłam tak przejęta ciszą i samotnością, że prawie zemdlałam ze strachu, kiedy KTOŚ nałożył mi kurtkę na plecy. Odwróciłam się i ujrzałam te same natrętne oczy, które z taką intensywnością wwiercały się we mnie kilka minut temu. - Rany, wyluzuj mała. To tylko ja... Założył już na siebie koszulkę, a mi oddał basebolówkę. Otoczył mnie ramieniem w pasie i pociągnął za sobą. Po chwili doszliśmy do dużego czarnego samochodu. - Land rover?- wyszeptałam. - Jasne, mała. Wsiadaj - otworzył mi drzwi,a sam obszedł auto z przodu i wsiadł po drugiej stronie. W wątłym świetle zauważyłam na jego ramionach i szyi małe krople potu. Wziął ręcznik i wytarł je niechlujnie. - To gdzie jedziemy?- zagryzł kolczyk w wardze. Tym razem objął mnie wzrokiem od nóg w górę. Nie przeszkadzało mi to szczególnie, lubiłam kiedy ktoś kto mi się podobał zwracał na mnie uwagę. Może nie do końca w taki sposób, ale to też nie było złe. Podałam mu ulicę. - Mhmm... - podniósł brew - Nie mamy do siebie daleko, kochanie. - Mam imię. - Wiem, ale chce iść jutro na imprezę z dziewczyną której imienia nie znam. - I co będziesz z tego mieć? i kto ci powiedział, że pójdę z tobą jutro na imprezę? jesteśmy umówieni za dwa dni, na piątek, poza tym mamy szkołę - Chyba mój najdłuższy monolog. - Ehh... dyrekcja miała dać cały tydzień wolnego jeśli wygramy ten mecz. Wygraliśmy. - Gdzie jedziemy? - zorientowałam się, że skręcił w złą stronę. - Porywam cię - Słucham? - Eh... porywam cię. Skręcił do centrum miasta. - Wiesz, chyba powinnam... - zaczęłam. - To co powinnaś robić w tej chwili zależy ode mnie, słońce - wszedł mi w słowo - Poza tym jest jeszcze wcześnie i obiecuję ci że wrócisz do domu cała i zdrowa. Nie chcesz dzisiaj iść ze mną na imprezę, no to pójdziemy gdzie indziej... Westchnęłam. Co on znowu robił? Podjechaliśmy pod jakiś fast food. - Jestem strasznie głodny. Wysiadamy, mała. Wysiadłam z auta i zobaczyłam wielkie logo Nando's. Mają coś takiego w tym stanie? Chłopak podszedł do mnie i znów okrył mnie swoją kurtka, którą musiałam zostawić w samochodzie. - No chodź już...- przygryzł kolczyk bardzo seksownie. Stwierdziłam, że dla tego widoku mogłam zrobić wiele. Mimo pewnego siebie tonu koszykarza i jego odzywek, całkiem go polubiłam. Może nawet coś więcej. Wziął mnie za rękę i zdecydowanie prowadząc, zabrał mnie do środka. Sam wybrał stolik i podszedł zamówić coś do jedzenia. Wrócił po chwili z kubełkiem kurczaka w ostrej panierce. - Jedz - nakazał. - Chyba nie jestem głodna... Takiej reakcji bym się nie spodziewała. Zrobił minę zbitego psa, skulił się i spojrzał na mnie spode łba. Nie mogłam powstrzymać śmiechu. Zawsze wyglądał na pewnego siebie i nagle odstawia takie coś. W pewnym momencie złapał mnie za rękę i przyciągnął do siebie. - Kochanie, będzie mi przykro jak nie spróbujesz. prooszę, chce żebyś wiedziała co lubię. Potem możemy jechać tam, gdzie ty chcesz. Mimo, że podobało mi się, że spędzamy razem czas, wolałam wrócić do domu. Miałam ciężki dzień. Pod wpływem jego intensywnego wzroku jednak uległam i sięgnęłam po jedno skrzydełko.
- Mmm...całkiem dobre - mruknęłam z pełną buzią.
- Wiedziałem, że będzie ci smakować, może dokładki ?- odpowiedział blondyn z wyraźnym zadowoleniem na twarzy.
- No może jeszcze malutki kawałeczek...- odparłam podnosząc jeden kącik ust - Ale powinnam dbać o linię.
- Ty dbać o linię? - zakpił chłopak - Sama skóra i kości. Raczej, to ty powinnaś przytyć - dodał śmiejąc się ze mnie.
- Ehh.. dzięki, chyba mogę to przyjąć za komplement.
- Jak sobie chcesz - powiedział i zaczął się zbierać.
- Już wychodzimy? Ja jeszcze nie skończyłam !
- Pospiesz się, skończysz w drodze do auta - odburknął i wyszedł z restauracji.
Seriooo..? Znowu muszę go gonić ?
Poprawił ręce na kierownicy i wyprzedził samochód przed nami. Wjechał w uliczkę, prowadzącą do małego osiedla domów jednorodzinnych. - Tutaj - powiedziałam, gdy zza drzew pokazał się mój nowy dom. Chłopak zatrzymał pojazd przed wjazdem. - Przyjdę po ciebie jutro o 20. To będzie duża impreza. - Dzięki za podwózkę. I nie powiedziałam, że jutro z tobą pójdę - odparłam, na co blondyn pokręcił głową z uśmiechem. Wyszłam z auta i szybko weszłam do domu. Przez wizjer zauważyłam, że koszykarz nadal siedzi w aucie. Po chwili zjechał z mojego podjazdu i tyłem wjechał w podjazd domu na przeciwko. Zgasił silnik i wyszedł. Co on robił? - Ohh [t.i.] w końcu jesteś! i jak mecz? - zaskoczyła mnie mama. Zobaczyła na co patrzę. - Aa, to ten chłopak z naprzeciwka. Mieszka tam. Bardzo miły... i przystojny. - Przestań, mamo. Proszę.
- No co? Tylko mówię jak jest.
Czyli gust odziedziczyłam po mamie, pomyślałam kręcąc w niedowierzaniu głową.



KONIEC


...................................................................................................................

No to mamy koniec imagina. I jak Wam się podobał? Mam małą prośbę do Was. Jeżeli ktoś czyta nasze wypociny to proszę zostawcie po sobie ślad, żebyśmy wiedziały, że nasza praca nie idzie na marne :) Czekamy na pomysły do nowych opowiadań xD Do zobaczenia :)



Nasz uzdolniony koszykarz :3

Który zaliczał również wpadki...
 hahahahahaa




 Caroline :))



sobota, 10 maja 2014

"Już mi się podobasz, dziewczyno..." Niall Horan imagin cz. 1

Sala gimnastyczna,
wieczór

Tłum spoconych chłopaków z równoległej klasy w rzędzie przede mną co chwilę wstawali, wrzeszczeli i wymachiwali koszulkami z herbem liceum, które tylko teoretycznie powinni mieć na sobie. Wraz z nimi podskoczyła moja nowa koleżanka, kiedy nasza drużyna koszykarzy zdobyła kolejne punkty rzutem za trzy. Trafił wysoki blondyn o zadziornym wyglądzie, który chyba był kapitanem drużyny. Wszystko było tutaj nowe, a to był mój pierwszy dzień szkoły. Rodzice w środku trymestru stwierdzili, że przeprowadzimy się do Main i teraz siedzę w sali gimnastycznej, wśród ludzi, których pierwszy raz widzę na oczy. Jest tu strasznie głośno, aż zatyka bębenki. Wolałabym zostać w domu, ale rodzice praktycznie mnie wyrzucili. Potrzebowałam trochę spokoju, zwłaszcza po ostatniej kłótni z tym dupkiem, którego zostawiłam kilka dni temu...Miałam ochotę się na nim odegrać, ale utraciłam te szanse wraz z przyjazdem tutaj.


Spojrzałam na tablicę wyników. Nie miałam co liczyć na emocje rodem z jakiegoś podrzędnego kina, gdzie drużyna zdobywa punkt w ostatniej sekundzie meczu. Prowadziliśmy ponad 20 punktami, a została dokładnie minuta do końca.

po oczywistym zwycięstwie tłum dosłownie rzucił się na koszykarzy. Wszyscy pobiegli świętować słodką wygraną,
złapali całą drużynę, podnieśli ich ponad głowy i wynieśli do szatni. W dusznym pomieszczeniu zostałam praktycznie sama. Nie byłam w nastroju do celebrowania wydarzenia, więc postanowiłam jeszcze chwilę posiedzieć i przyzwyczaić się do wszechobecnej ciszy. 

Nagle lampy nad trybunami zgasły i zostało tylko kilka świateł nad samym parkietem. Usiadłam wygodniej na plastikowym małym krzesełku i z przyzwyczajenia poprawiłam niebieską bluzkę z dekoltem. Po chwili usłyszałam jak ktoś zbliża się do sali. Miarowy stukot o parkiet podpowiadał, że ktoś z wprawą kozłował piłkę. Po chwili moim oczom ukazał się ten sam chłopak, który trafił za trzy punkty, miał blond włosy i jak się teraz okazało - niebieskie oczy. Było widać ich intensywny kolor nawet z daleka.

Rzucił torbę treningową na podłogę i kopnął ją pod ścianę, tak samo zrobił z drużynową koszulką, która była dosyć śmiało wycięta pod szyja i pod pachami, chyba blondyn stwierdził, że lepiej mu będzie bez niej, więc trafiła na torbę. Chłopak ubrany był tylko w krótkie spodenki do kompletu z odrzuconym t-shirtem oraz buty koszykarskie, chyba jordany.
Rzucił do kosza - trafił. Jego drugim podejściem był dwutakt i wsad do kosza. Zawisnął na obręczy tak, że napięły się jego wszystkie idealnie wyrzeźbione mięśnie. Uświadomiłam sobie, że to był widok tylko dla mnie uśmiechając się pod nosem.
Chłopak rzucił kolejny raz - spudłował.
- Shiit.. - zasyczał, po czym znowu nie trafił. Nagle jego torba zawibrowała. Podszedł do niej, wytarł ręcznikiem twarz, ramiona i klatkę, a potem przeczytał smsa.
- Myślałam, że kapitanowie drużyn zawsze trafiają- odezwałam się pewnym siebie głosem.
Podniósł głowę i spojrzał mi w oczy, następnie na niższe partie ciała, aż doszedł do nóg, których nie chroniło nic oprócz krótkich spodenek z jeansu. Znów spojrzał na telefon i uśmiechnął się pod nosem.
- A ja myślałem, że urocze dziewczyny nie mają niewyparzonego języka.
- Może nie jestem taka słodka jak ci się wydaje?
Podniósł głowę aby na mnie spojrzeć. Jego wzrok był śmiały i uwodzący. Niebieskie tęczówki wżerały się w moje. W ciągu jednej sekundy zrobiło mi się gorąco.
Blondyn uśmiechnął się szarmancko, unosząc jeden kącik ust wyżej od drugiego.
- Już mi się podobasz, dziewczyno... - stwierdził - Może pójdziesz ze mną na imprezę z okazji naszej wygranej?
Wstałam z krzesła i włożyłam ręce do kieszeni, które były dłuższe od samych jeasnow. Obróciłam się tak, aby być do niego bokiem i móc wyjść z widowni. Zeszłam powoli po schodach.
- Chcesz się umówić z dziewczyną, której nawet imienia nie znasz?
- Mmhmmm... - powoli i dosadnie przytaknął.
W tym momencie zauważyłam coś ciekawego. Na dolnej wardze miał cienkiego kolczyka, którego właśnie zaczął przygryzać cholernie seksownie.
I On chciał iść ze mną na imprezę? maatkooo....
- Chyba mam inne plany mną wieczór - skłamałam
- Jakie? Może mogę się dołączyć? - znów ten rozbrajający uśmiech...
- Nie sądzę, że to dobry pomysł. - serio wolałam zostać sama.
- Skoro tak gramy... - zamyślił się - To co robisz w piątek wieczorem?
- Biegam.
- Wieczorny jogging? - zapytał, podnosząc z kpiącym uśmieszkiem jedną brew.
- Mhmm... - przytaknęłam, tak jak chłopak wcześniej.
- Super, przyjadę o 18, to dobra godzina. - puścił mi oczko, zabrał torbę i skierował się w stronę wyjścia.
- Może cię odwieść?- odwrócił się.
- W sumie...to mieszkam niedaleko.
- To mniej stracę na paliwie, no chodź już... - ton jego głosu mówił - "nawet nie myśl o ucieczce, mała i tak dostanę to czego chce"
Stwierdziłam, że chyba to do mnie przemawia, więc zaczęłam go gonić pewnym siebie krokiem.



....................................................................................................................................................................................


No to mamy pierwszą część :) Jak Wam się podoba? Na pewno domyślacie się, o którym chłopaku z 1D jest to opowiadanie :D Alice nie mogła się powstrzymać, bo to jej ulubieniec hahah :> Zapraszamy do komentowania i podrzucania nam nowych pomysłów. Jesteście ciekawi jak potoczą się losy naszej bohaterki z sexownym koszykarzem ^^ ? Ahhh.. będzie się działo ! Do następnego ! :))




Ahhh ten uśmiech... *.*
Caroline :)

kontakt :D


piątek, 9 maja 2014

Hey wszystkim ! :)

Z tej strony Caroline i Alice. Założyłyśmy tego bloga, by podzielić się z wami ciekawymi imaginami o nie kim innym jak One Direction ! :) Opowiadania pisane są przez Alice z moim małym wkładem :D Mam nadzieję, że Wam się spodobają i będziecie chcieli więcej. Już niedługo pierwsza część, która zapowiada się naprawdę ciekawie ! :)) Jeżeli będziecie mieli jakieś pytania lub chcielibyście się czegoś o nas dowiedzieć to załączam linka do mojego twittera. Czekamy również na jakiekolwiek pomysły od Was na nowe imaginy.
Nie możemy się już doczekać Waszej reakcji po pierwszym poście ! :) To do zobaczenia już niedługo :>

Caroline 

link do twittera :)