niedziela, 11 maja 2014

"Porywam cię..." Niall Horan imagin cz.2

Chłopak zniknął mi z oczu, mimo że cały czas próbowałam go dogonić. Wyszłam z budynku na ciemną ulicę, a wieczorny wiatr spowodował gęsią skórkę na moich ramionach i nogach. Gdzie się podział ten cholerny koszykarz? Rozejrzałam się. Ciemną ulicę lekko oświetlały stare lampy. Byłam tak przejęta ciszą i samotnością, że prawie zemdlałam ze strachu, kiedy KTOŚ nałożył mi kurtkę na plecy. Odwróciłam się i ujrzałam te same natrętne oczy, które z taką intensywnością wwiercały się we mnie kilka minut temu. - Rany, wyluzuj mała. To tylko ja... Założył już na siebie koszulkę, a mi oddał basebolówkę. Otoczył mnie ramieniem w pasie i pociągnął za sobą. Po chwili doszliśmy do dużego czarnego samochodu. - Land rover?- wyszeptałam. - Jasne, mała. Wsiadaj - otworzył mi drzwi,a sam obszedł auto z przodu i wsiadł po drugiej stronie. W wątłym świetle zauważyłam na jego ramionach i szyi małe krople potu. Wziął ręcznik i wytarł je niechlujnie. - To gdzie jedziemy?- zagryzł kolczyk w wardze. Tym razem objął mnie wzrokiem od nóg w górę. Nie przeszkadzało mi to szczególnie, lubiłam kiedy ktoś kto mi się podobał zwracał na mnie uwagę. Może nie do końca w taki sposób, ale to też nie było złe. Podałam mu ulicę. - Mhmm... - podniósł brew - Nie mamy do siebie daleko, kochanie. - Mam imię. - Wiem, ale chce iść jutro na imprezę z dziewczyną której imienia nie znam. - I co będziesz z tego mieć? i kto ci powiedział, że pójdę z tobą jutro na imprezę? jesteśmy umówieni za dwa dni, na piątek, poza tym mamy szkołę - Chyba mój najdłuższy monolog. - Ehh... dyrekcja miała dać cały tydzień wolnego jeśli wygramy ten mecz. Wygraliśmy. - Gdzie jedziemy? - zorientowałam się, że skręcił w złą stronę. - Porywam cię - Słucham? - Eh... porywam cię. Skręcił do centrum miasta. - Wiesz, chyba powinnam... - zaczęłam. - To co powinnaś robić w tej chwili zależy ode mnie, słońce - wszedł mi w słowo - Poza tym jest jeszcze wcześnie i obiecuję ci że wrócisz do domu cała i zdrowa. Nie chcesz dzisiaj iść ze mną na imprezę, no to pójdziemy gdzie indziej... Westchnęłam. Co on znowu robił? Podjechaliśmy pod jakiś fast food. - Jestem strasznie głodny. Wysiadamy, mała. Wysiadłam z auta i zobaczyłam wielkie logo Nando's. Mają coś takiego w tym stanie? Chłopak podszedł do mnie i znów okrył mnie swoją kurtka, którą musiałam zostawić w samochodzie. - No chodź już...- przygryzł kolczyk bardzo seksownie. Stwierdziłam, że dla tego widoku mogłam zrobić wiele. Mimo pewnego siebie tonu koszykarza i jego odzywek, całkiem go polubiłam. Może nawet coś więcej. Wziął mnie za rękę i zdecydowanie prowadząc, zabrał mnie do środka. Sam wybrał stolik i podszedł zamówić coś do jedzenia. Wrócił po chwili z kubełkiem kurczaka w ostrej panierce. - Jedz - nakazał. - Chyba nie jestem głodna... Takiej reakcji bym się nie spodziewała. Zrobił minę zbitego psa, skulił się i spojrzał na mnie spode łba. Nie mogłam powstrzymać śmiechu. Zawsze wyglądał na pewnego siebie i nagle odstawia takie coś. W pewnym momencie złapał mnie za rękę i przyciągnął do siebie. - Kochanie, będzie mi przykro jak nie spróbujesz. prooszę, chce żebyś wiedziała co lubię. Potem możemy jechać tam, gdzie ty chcesz. Mimo, że podobało mi się, że spędzamy razem czas, wolałam wrócić do domu. Miałam ciężki dzień. Pod wpływem jego intensywnego wzroku jednak uległam i sięgnęłam po jedno skrzydełko.
- Mmm...całkiem dobre - mruknęłam z pełną buzią.
- Wiedziałem, że będzie ci smakować, może dokładki ?- odpowiedział blondyn z wyraźnym zadowoleniem na twarzy.
- No może jeszcze malutki kawałeczek...- odparłam podnosząc jeden kącik ust - Ale powinnam dbać o linię.
- Ty dbać o linię? - zakpił chłopak - Sama skóra i kości. Raczej, to ty powinnaś przytyć - dodał śmiejąc się ze mnie.
- Ehh.. dzięki, chyba mogę to przyjąć za komplement.
- Jak sobie chcesz - powiedział i zaczął się zbierać.
- Już wychodzimy? Ja jeszcze nie skończyłam !
- Pospiesz się, skończysz w drodze do auta - odburknął i wyszedł z restauracji.
Seriooo..? Znowu muszę go gonić ?
Poprawił ręce na kierownicy i wyprzedził samochód przed nami. Wjechał w uliczkę, prowadzącą do małego osiedla domów jednorodzinnych. - Tutaj - powiedziałam, gdy zza drzew pokazał się mój nowy dom. Chłopak zatrzymał pojazd przed wjazdem. - Przyjdę po ciebie jutro o 20. To będzie duża impreza. - Dzięki za podwózkę. I nie powiedziałam, że jutro z tobą pójdę - odparłam, na co blondyn pokręcił głową z uśmiechem. Wyszłam z auta i szybko weszłam do domu. Przez wizjer zauważyłam, że koszykarz nadal siedzi w aucie. Po chwili zjechał z mojego podjazdu i tyłem wjechał w podjazd domu na przeciwko. Zgasił silnik i wyszedł. Co on robił? - Ohh [t.i.] w końcu jesteś! i jak mecz? - zaskoczyła mnie mama. Zobaczyła na co patrzę. - Aa, to ten chłopak z naprzeciwka. Mieszka tam. Bardzo miły... i przystojny. - Przestań, mamo. Proszę.
- No co? Tylko mówię jak jest.
Czyli gust odziedziczyłam po mamie, pomyślałam kręcąc w niedowierzaniu głową.



KONIEC


...................................................................................................................

No to mamy koniec imagina. I jak Wam się podobał? Mam małą prośbę do Was. Jeżeli ktoś czyta nasze wypociny to proszę zostawcie po sobie ślad, żebyśmy wiedziały, że nasza praca nie idzie na marne :) Czekamy na pomysły do nowych opowiadań xD Do zobaczenia :)



Nasz uzdolniony koszykarz :3

Który zaliczał również wpadki...
 hahahahahaa




 Caroline :))



Brak komentarzy:

Prześlij komentarz